იწვიმა დღეს.
შემოდგომა იგრძნობა
ბუნების სიღრმეში
და დიდი სიყვარული ჩემს გულში.
მე როგორც მოკვდავი,
სამყაროს მოქალაქე,
მაგრამ სულით პოეტი
ვწერ ამ ურითმო სტრიქონებს,
რადგან რითმა თავად შენ ხარ.
იწვიმა დღეს და
მე უქოლგოდ მივდიოდი ქუჩაში,
განა იმიტომ, რომ არ მქონდა
ან არ ვსველდებოდი,
უბრალოდ იმიტომ,
რომ მსიამოვნებდა შენი ყოველი
შეხება.
ახლა კლასიკას ვუსმენ,
“მთვარის სონატას”
და ყოველი ბგერა
ძარღვებში იჟღინთება
მთლიან მუსიკად.
ეს მუსიკა კი შენ ხარ.
მიყვარს შემოდგომა,
ხშირად მოდიხარ ხოლმე
და მისველებ თმას,
სახეს,
ტანსაცმელს….
ღამეც მიყვარს,
ქარიანი ღამე.
ფანჯარას ეთამაშები ხოლმე
და ზოგჯერ თავთან მიჯდები.
სიჩუმე ?
ნეტა სულ სიჩუმე იყოს.